Opa moet verhuizen

Ik heb een zwak voor ouderen.....en ik vind het zelf ook heel moeilijk om ouder te worden. In mijn nachtmerries zie ik beelden voorbij komen van dat ik in zo'n vreselijk verzorgingstehuis ben terecht gekomen. Mijn dierbaren zijn bijna allemaal overleden en het enige doel in het leven is nog om elke dag de cryptogrammen en sudoku's op te lossen uit de krant. Uiteraard de worst case scenario maar toch.....Vreselijk lijkt het me ....dat moment dat het zover is....dat je je huis moet verlaten na er soms bijna 50 of 60 jaar gewoond te hebben. Het huis waar je al je lief en leed hebt gedeeld.


Dat moment dat voor veel ouderen ooit aanbreekt, maak ik vaak samen met ze mee.


Ik bel aan en het duurt enige tijd voordat ik enige beweging vanuit het huis hoor komen. Ik hoor iemand schoorvoetend aan komen lopen. Het eerste slot gaat van de deur, het tweede, het derde.....en ja daar wordt de deur eindelijk geopend. Een allerliefst opaatje staat in de deuropening en begroet me hartelijk.


Binnen kom ik in een heel knus huisje. Ik zie gelijk de stoel staan voor het raam met uitzicht op de tuin. Daar zal hij wel heel veel tijd in doorbrengen denk ik gelijk. In de keuken staat een pannetje op het vuur te pruttelen. Of ik koffie wil. Ja graag, maar ik heb niet zo heel veel tijd om koffie te drinken want ik heb toch wel veel te doen. Gelijk voel ik me al schuldig nadat ik dit gezegd heb.


Opa heeft duidelijk veel behoefte aan een praatje. Misschien heeft hij wel dagen, weken of maanden niemand over de vloer gehad. Hij begint gelijk te vertellen. Dat zijn vrouw 3 jaar geleden overleden is. Een herseninfarct. Daarna vond hij er allemaal niks meer aan. Zijn ogen worden vochtig en de tranen schieten ook in mijn ogen. Wat kon ik hier toch slecht tegen. Het moment was nu aangebroken dat hij het huis ging verlaten. Naar een service appartement ging hij. Ja dat zou wel even wennen zijn. Het bos waar je vanuit de tuin op uit keek en waar hij nog elke dag een rondje ging wandelen zou hij het meeste gaan missen. Maar gelukkig had hij in zijn nieuwe appartement ook een balkonnetje.


Ik begin heel rustig uit te leggen wat ik stap voor stap ga doen en dat hij even de kamer uit moet als ik begin met fotograferen. Dat was geen probleem want dan kon hij even zijn soep opeten in de keuken.


Ik begin met fotograferen in de woonkamer. De stoel met het uitzicht op de tuin en het bos. Ik zie foto's staan met zijn overleden vrouw erop. Zorgvuldig pak ik ze op en stop ze even in een laatje. Uiteraard zet ik ze later weer netjes terug. De krant met een half opgeloste Sudoku ligt op tafel. Ik vouw hem op en leg hem ook in een laatje.


En zo ga ik het hele huis door. Aan het einde meet ik altijd alles op voor de plattegronden en het meetrapport. Ik moet nog even de schuur in. Ik vraag of deze open is of waar ik anders de sleutel kan vinden. Opa schrikt een beetje. De schuur? Moet u daar ook in? Daar ben ik al een tijd niet meer geweest. Ik zal even de sleutel zoeken. Hij komt terug met de sleutel. Ik moet u nog wel even wat vertellen voordat u daarin gaat.....het staat best vol namelijk. U kunt het beste gelijk maar even bukken als u naar binnen gaat.


Ik begin nieuwsgierig te worden en open voorzichtig de schuurdeur. Direct staren 8 paar ogen mij aan en voel ik wat over mijn haren glijden.....de schuur hangt vol met afgeschoten hazen en duiven. Op zijn kop hangen ze allemaal aan het plafond. Opa is dus een jager! Dat had ik nooit verwacht. Ik meet heel snel de schuur op en schiet weer naar buiten. En viel het mee vraagt opa? Ja hoor, ik heb het wel eens erger gezien antwoord ik.


Ik ben klaar met mijn werk en neem afscheid van opa. Ik beloof hem nog eens langs te rijden als ik in de buurt ben.


Een maand later ben ik inderdaad in de buurt. Ik rijd langs het huis en zie gelijk dat het al bijna helemaal leeg is. Meubels zijn weggehaald, zelfs de gordijnen hangen er niet meer. Het enige wat er nog staat is de stoel. De stoel met het mooie uitzicht op de tuin en het bos....







52 keer bekeken