Mijn eerste dag als interieurfotograaf

Ik heb een mooi beroep als interieurfotograaf (en sinds kort ook interieurdesigner). Geen dag is hetzelfde. Elke dag weer weet ik van tevoren niet wat ik tegen ga komen en kom ik bij verschillende huizen en mensen over de vloer. Ik maak hele gekke dingen mee, maar ook inspirerende, ontroerende en emotionele dingen. Eigenlijk zou ik die verhalen eens moeten opschrijven bedacht ik me laatst. Het zijn zulke bijzondere verhalen, misschien kan ik die eens gaan delen met mijn volgers. En nu is het zover, mijn eerste blog! Spannend maar tegelijkertijd ook ontzettend leuk om jullie mee te laten kijken in mijn leven als interieurfotograaf!


Ik weet het nog goed.....4 jaar geleden alweer....mijn eerste dag dat ik op pad ging naar een woning om deze te gaan fotograferen. Van tevoren op Google-streetview alvast onderzoek gedaan. Wat voor woning was het, ziet het er mooi uit, is het een moeilijk huis om in te meten? (ja dat doe ik ook!), wat voor buurt is het? Het weerbericht checken, gaat het regenen of blijft het droog. Mijn cameratas checken, had ik wel alles bij me, reserve accu's, reserve batterijen, extra sd-cards, extra body, extra lenzen. Van alles veel teveel extra:-)


Ik bel aan bij de betreffende woning. De deur gaat open, tegelijkertijd springt er een hond tegen mij op, hoor ik een baby huilen en zie ik op het aanrecht nog de pannen van de avond ervoor staan. De vloer ligt bezaaid met speelgoed. In de hoek staat een stapel met verhuisdozen. De schoonmaakspullen liggen ook overal verspreid. En tot overmaat van ramp zitten opa en oma gezellig op de bank want woensdag is hun oppasdag:-)


Oef....dit was even schakelen voor mij. Hoe ging ik dit aanpakken? Ik wist gelijk al dat ik dit de volgende keer heel anders moest gaan doen.


Ik begin uit te leggen hoe ik te werk ga. Ik vertel dat ik eerst even een rondje door het huis maak zodat ik vast aanwijzingen kan geven over wat er nog weggehaald of opgeruimd moet worden. Dan begin ik meestal in de woonkamer (hoeft niet altijd) en wordt iedereen even vriendelijk verzocht de kamer uit te gaan als ik aan het fotograferen ben. Het aanrecht moet nog leeggehaald worden, het speelgoed opgeruimd, de tandenborstels en tandpasta uit het zicht en de hond moet ook even naar buiten Maar niet in de tuin want dan zie ik hem door het raam!:-)


De bewoners kijken mij na mijn verhaal verbouwereerd aan. Dat wisten ze allemaal niet....ze dachten dat ik "gewoon even een paar fotootjes kwam maken". "Maar kunnen we dan niet eerst alles naar de ene kant van de kamer verschuiven en dan weer naar de andere kant?" "Dan fotografeert u alles eerst aan de rechterkant en dan aan de linkerkant". Geduldig leg ik uit dat dat helaas niet zo werkt. Ik fotografeer alle hoeken van de kamer en wil graag de vrijheid hebben om alles zo goed mogelijk in beeld te brengen. Ok, het kwartje begint langzaam te vallen bij de bewoners. Schoorvoetend begint iedereen op te ruimen. Nadat alles fotoklaar is, stuur ik iedereen de kamer uit. "Ik ben ongeveer 15 minuten bezig dan mag u weer binnenkomen". Na 5 minuten opent oma al de deur....of ze even haar bril mag pakken want die ligt daar nog ergens:-)


Na de woonkamer ga ik naar boven en herhaalt zich hetzelfde ritueel. De man des huizes, fotografeert zelf ook. "Ja op Funda zie ik altijd van die enorme woonkamers die echt veel groter lijken dan in werkelijkheid, heeft u ook zo'n groothoeklens?". Ik leg uit dat ik wel een groothoeklens heb maar zeker niet op de breedste stand fotografeer (in Jip en Janneke-taal). Hij kijkt mee op het schermpje van mijn camera als ik een foto heb gemaakt en roept gelijk "Zo dat lijkt allemaal wel heel breed hoor!".


Na 2 uur ben ik klaar, moe maar voldaan maar ook een beetje van slag. Dit moet de volgende keer echt anders denk ik.


Ik word uitgezwaaid door alle bewoners inclusief hond. Op naar een volgend avontuur!







152 keer bekeken1 reactie