Een schildersezel en een kwast

Vandaag was ik op bezoek bij een ouder echtpaar om hun woning te fotograferen voor de verkoop. Meneer is 95 en mevrouw is 93 jaar. "Maar je zou me toch 10 jaar jonger schatten he?" zegt meneer. "Laatst dacht iemand nog dat ik 80 was en dat is dus 15 jaar jonger" vertelt hij met enige trots. Ik moet lachen, ik word namelijk zelf ook vaak 10 jaar jonger geschat dus herken me er zelf in.


Ik heb een zwak voor oudere mensen. Daarmee bedoel ik meer dat ze me ontroeren en emotioneren. Dat heeft alles te maken met het feit dat ik zelf veel moeite heb met het ouder worden en ik ook doemscenario's in mijn hoofd heb van het eindigen achter de geraniums in zo'n vreselijk afzichtelijk verzorgingstehuis. Schuifelend met mijn rollator nog net naar de bakker kunnen. De thuiszorg die elke dag komt (tenminste dat mag ik hopen) om mijn steunkousen te verwisselen en me te wassen en aan te kleden. Blij zijn dat ik nog 1x per maand iemand op bezoek krijg. Incontinent worden en zo kan ik nog wel even doorgaan:-) Het lijkt me serieus echt vreselijk. En als ik dan die doemscenario's die zich in mijn hoofd afspelen in het echt voorbij zie komen zoals vandaag dan raakt me dat.


Meneer schildert heel veel. Boven op zolder aangekomen (meneer met de traplift) vertelt hij vol trots over zijn schilderijen die daar staan uitgestald. Het is bijna alsof ik zijn museum binnenstap en een tentoonstelling bezoek. Van Buckingham Palace, Paleis Soestdijk tot het Paleis op de Dam, alles heeft hij fantastisch nageschilderd. Dit is echt zijn hobby waar hij de dagen mee weet door te komen. Ik vraag hem wat er nu met de schilderijen gaat gebeuren. "Ik mag er een paar meenemen naar het verzorgingstehuis de rest gaat naar de kringloop waarschijnlijk, mijn kinderen willen ze niet hebben". Ik zie zijn ogen vochtig worden....


Beneden in de woonkamer hangt ook een mooi schilderij. "Die heb ik in opdracht gemaakt", vertelt hij weer trots. De titel is: "De 3 dimensies van licht" ziet u het? Vraagt hij nieuwsgierig. Ja, ik zie het gelijk gelijk, wat fantastisch mooi.


De deurbel gaat. De thuiszorg staat aan de deur. Mevrouw moet gewassen en aangekleed worden. Met de traplift naar boven dan maar.


Ik vraag meneer hoe lang ze hier gewoond hebben. Maar liefst 60 jaar is het antwoord. Dat is een lange tijd zeg, antwoord ik. U gaat het vast en zeker missen. "Ja, zegt hij mijn vrouw nog meer dan ik maar als ik daar maar een schildersezel en een kwast heb dan denk ik dat ik de dagen wel doorkom."


Bij de voordeur neem ik afscheid. "U bent toch niet vergeten de voordeur te fotograferen met mijn lievelingsschilderij in de hal?"


"Nee hoor die staat er heel mooi op!"


"Ik wens u het allerbeste en nog heel veel schilderplezier!"


Eenmaal in de auto haal ik diep adem en moet even slikken. Misschien moet ik ook maar weer eens mijn schildersezel gaan opzoeken.....




41 keer bekeken