De Funda-mevrouw is er!

Als interieurfotograaf fotografeer ik dagelijks interieurs. Dit kan bijvoorbeeld een mooi hotel zijn, een binnenkijker, een showroom, een (woon)winkel of een woning die in de verkoop gaat.


Het fotograferen van een woning die in de verkoop gaat brengt altijd een verhaal met zich mee van de bewoners. Ik hoor de meest grappige, bijzondere maar ook ontroerende, trieste en aangrijpende verhalen.


Zo heb ik persoonlijk een zwak voor de verhalen van bewoners die ziek zijn of op leeftijd en die daardoor noodgedwongen moeten verhuizen.


Afgelopen week was ik bij een ouder echtpaar om hun woning te fotograferen. Ik moest 3x op de bel drukken voordat er open gedaan werd. "De Funda-mevrouw is er!" doe jij even open? Hoorde ik uiteindelijk achter de deur roepen.


Een oud mannetje, verzorgd gekleed met naar het leek een net gestreken overhemd, opende de voordeur, "Goedendag, u moet de mevrouw van Funda zijn?" Komt u binnen.


Zijn vrouw zakte langzaam af in de traplift naar beneden. Zij was naar het leek wat dementerende en snapte niet helemaal wat ik kwam doen.


"Wij zien er erg tegenop mevrouw dus wij hopen dat het allemaal snel achter de rug is." "Kijkt u even rond en laat u weten wat er allemaal weg moet?" Ik zag gelijk dat het hele huis vrij vol stond, eigenlijk te vol om goed te fotograferen. Voorzichtig gaf ik wat aanwijzingen van spulletjes die misschien even weg moesten voor het fotograferen.


Bij alles wat ik aanwees begon meneer te vertellen. "Dat is een masker dat komt uit Indonesië en is nog van mijn overgrootvader geweest." "Dat hobbelpaard is nog van mijzelf geweest, kunt u het zich voorstellen?" "We hebben hier 50 jaar gewoond mevrouw we zullen het erg missen." "Mijn vrouw is helaas dementerende en ik kan me nog wel redden maar weet niet voor hoe lang het nog gaat." "We gaan naar een appartement daar wonen we zelfstandig maar kunnen wel hulp krijgen als we dat nodig hebben." zei hij dapper maar toch hoorde ik de emotie in zijn stem.


"Oh ja ik heb nog wel een speciaal verzoekje" zei de man ineens wat verlegen. "Mag ik iets laten zien?" Komt u maar mee het staat boven in een kamer. Boven aangekomen wees hij mij trots een schilderijtje aan waarop een vaas met bloemen staat afgebeeld. "Die heb ik zelf geschilderd en is mij heel dierbaar." "Wat vindt u ervan?", fluisterde hij zachtjes.. "Ik zou het eigenlijk wel heel leuk vinden als u deze ook op de foto zet voor op Funda kan dat?" "Ja natuurlijk kan dat", stamelde ik wat overvallen. Ik zette het schilderijtje pontificaal voor de kast neer en maakte de foto. "Zo die staat er mooi op" zei ik (met tranen in mijn ogen, maar die zag hij gelukkig niet). Zo blij als een kind schuifelde hij weer de trap af naar beneden. "Nou u redt uzelf verder wel he?".


Een tijdje later was ik klaar, pakte mijn spullen en was klaar om te vertrekken. "Ik wilde u nog even zeggen dat het ons 100% is meegevallen. "U heeft ons op een hele prettige manier geholpen." zei hij. "Wilt u nog een glaasje limonade misschien?". "Nee dank u meneer ik moet helaas weer verder." Het ga jullie goed en ik wens jullie veel succes toe met de verkoop."


50 jaar ergens gewoond hebben, lief en leed in het huis hebben gedeeld en dan je spullen moeten pakken wetende dat je naar het laatste "eindstation" verhuist.......het schilderijtje met de vaas met bloemen zal zo weer in hun nieuwe huis aan de muur hangen en dat stelt mij en de bewoners enigszins gerust.......



0 keer bekeken